นู๋ออ_อรวรรณ's profile♥.•:*´¨`*:•. J[a]Oh .•:*...PhotosBlogListsMore Tools Help

♥.•:*´¨`*:•. J[a]Oh .•:*´¨`*:•.♥

ⓛⓞⓥⓔ «-(¯`v´¯)-[[ Chula - EDU ' 49 ]] --- Mi[s]S --- คำตอบคือ...ฉันยังคงรักเธอเหมือนเดิม «-(¯`v´¯)- ⓛⓞⓥⓔ

นู๋ออ_อรวรรณ

Occupation
Location
Interests
~i! คิดถึงคนไกล !i~

Calendar

Loading...
ใครที่แวะเข้ามา...ก้อเข้ามาทักทายกันตรงนี้นะจ๊ะ ["_'+]
Please wait...
Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
You didn't enter anything. Please try again.
Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
Your parent has turned off comments.
Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
Complete the security check below to finish leaving your comment.
The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.
Waz up! เจ๊
เม้นท์ๆๆๆ (สงสัยบ้าแล้ว) โห มีเปซก้อม่ายบอกอ่ะ โคตรไฮเลยนะเนี่ย ของหวานยังแบบว่าธรรมดามาก  เจ๊สบายดีอ่ะป่าว?
ตอนนี้ที่นี่ตั้ง 19 องศาแหละ แทบไม่อยากจะแตะน้ำเลย เหอๆ ขนาด summer นะเนี่ย เรียนยากป่าวอ่ะ
คิดถึงนะ แล้วจาเข้ามาดูบ่อยๆ แล้วกานนะจ๊ะ ที่นี่ สามทุ่มแล้วอ่า เซ็งจิตมากมายเลย คิดถึงเพื่อนง่ะ
แล้ววันหลังเค้าจาเข้ามาดูใหม่นะ เจ๊เริ่ดมากเลยโฮะๆๆ
...
รักนะ
 
Aug. 18



Loading...
8/27/2007

คิดถึง...เพื่อนที่สุดเรย

 
 
สวัสดีนะ...ทุกๆคน  หลังจากที่ไม่ได้อัพสเปซมานาน 
วันนี้  หลังจากที่ซักผ้าเสร็จแล้ว  ก้อเรยมานั่งอัพ  ค่าเวลา
เพื่อรองานเลี้ยงหอ...ตอนเย็น
อิอิ  อาหารการกินมากมาย + ฟรี  อีกตะหากอ่า
ช่วงนี้...ความรัก  ไม่แฮปปี้เลยอ่า  เหงา  เศร้า
คนที่เราแอบชอบมานานมากๆๆๆๆ...
ดันมีแฟนไปแล้วอ่า...(อันนี้เพื่อนบอกมา)
คนที่เค้ารักเรา...เราดันไม่รัก
คนที่เค้าไม่รักเรา...เราดันรัก  รัก  รักมากขึ้น
เพราะอะไร?
เราบาปป่าวเนี่ย...เหอะๆๆ
สวรรคกลั่นแกล้งตลอดเลย
ช่างๆ...ถึงครายม่ายรักเรา  แต่ก็ยัง มีพ่อ  แม่  พี่  น้อง  เพื่อน  และอีกหลายๆคนที่เห็นค่าของเรา
ว่าไปโน้น...แย้ว  กลับมาๆ
 
 
 
 
 
อืม...เรื่องราวที่จะเขียนต่อไป  เอามาจากเมลล์ที่เพื่อนรักของเราส่งมาให้
นั่นก้อคือ...เจ๊หลุยส์  เพื่อนสาวผู้หุ่นดี (ล้อเร่น) สวย  และน่ารัก  มากๆๆๆ  แห่ง ม.บูรพา
อ่านแล้ว  โคตรคิดถึงเพื่อนเรยอ่า...
คิดถึง "ศกว." อันเป็นที่รัก
คิดถึง "ห้องนาฏศิลป์" ห้องแห่งความผูกพัน  ทั้งสุข  เศร้า  ปะปนกันไป
คิดถึง "306" เพื่อนวัยมอต้น  ที่เร่น  ไปเที่ยว  กินข้าว  ดูหนัง  และทะเลาะกัน
คิดถึง "605" เพื่อนวัยมอปลาย  ที่ร่วมกิจกรรมทุกๆอย่าง  ฝ่าฟันทุกอุปสรรคมาด้วยกัน
คิดถึง...ทุกๆ  ความรู้สึก  ความรัก  เหตุการณ์  ที่วันนี้  เป็นเพียง
"ความทรงจำที่งดงาม"
 
 

ความแตกต่างระหว่างมัธยมกับมหาวิทยาลัย

เมื่อเราอยู่มหาลัยเราจะคิดแบบนี้มั้ย ?

เรา...ได้อะไรหลายอย่างจากการเข้าแถวเคารพธงชาติ
แม้...มหาวิทยาลัยจะเปิดเพลงชาติเสียงดังเพียงใด

ก็ไม่ได้หมายความว่าเรากำลังยืนเข้าแถวกันเป็นห้อง

เรา...รู้อะไรหลายอย่างจากกิจกรรมรักการอ่าน
แม้...เราจะจดและบันทึกความรู้ในมหาวิทยาลัยจะมีมากมายเพียงไหน

ก็ไม่ได้หมายความว่าเราต้องส่งอาจารย์

เรา... นั่งกินข้าวด้วยกันที่โรงอาหาร
แม้...โรงอาหารที่มหาวิทยาลัยจะใหญ่แค่ไหน

ก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนเราจะอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

  เรา...เดินไปเรียนด้วยกัน
แม้...ตึกและห้องเรียนในมหาวิทยาลัยจะหรูหรายิ่งใหญ่เพียงไหน

ก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนเราจะนั่งเรียนอยู่ทุกคน

เรา...พูดคุยเสียงดังโหวกเหวกเมื่ออยู่ในห้องเรียน
แม้...ในมหาวิทยาลัยเราจะพูดคุยเสียงดังเพียงไหน

ก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนๆทุกคนจะได้ยิน

เรา...กลับบ้านทุกเย็นหลังโรงเรียนเลิก
แม้...บ้านเราจะอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยเพียงไหน

ก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนที่อยู่ใกล้บ้านเราที่สุดจะได้กลับบ้านทุกวัน

เรา...นัดไปเที่ยวกันในวันหยุด แม้...ใกล้ๆ
มหาวิทยาลัยจะมีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย

ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะนัดเพื่อนไปได้ครบทุกคน

ถึงแม้กล้องดิจิตอลในมือถือเราจะมีความละเอียดสูงสุดถึง 10ล้านพิกเซล

ก็ไม่ได้ความว่าจะเก็บภาพเพื่อนๆ ได้ทุกคนพร้อมๆ กัน


605 _ เพื่อนกันตลอดไป (อำไพ  นุ๊ย  เราเอง  หลี)

งานปีใหม่ห้องนาฏศิลป์

ณ  สถานีรถไฟศรีสะเกษ...

คนเสื้อกล้ามสีดำที่ยืนยู๋...เจ๊หลุยส์ที่ส่งเมลล์มาน่ะแหละ

6/28/2007

"ถ้อยคำสั้นๆ"

ทุกครั้งที่สายลมพัดไหว
หัวใจก็ล่องลอยไปกับความรู้สึกลึกล้ำ

เช้าที่แดดส่องสว่าง ยามบ่ายที่สายฝนพร่างพร่ำ
หรือแม้แต่ในคืนค่ำที่ดอกหญ้าเริงระบำใต้แสงดาว

มีเพียงความรู้สึกเดียวที่ชัดเจน…
อย่างที่ฉันเป็น…
ที่เธอรับรู้ ได้เห็น โดยไม่ต้องบอกกล่าว
แต่ละวันผ่านไป มีเธอเสมอในทุกเรื่องราว
สุข ทุกข์ ร้อน หนาว ฉันรู้ว่ายังมีเราอยู่ใกล้ๆกัน

ทุกครั้งที่สายลมพัดไหว
หัวใจก็ล่องลอยไปกับความรู้สึกเหล่านั้น
ซึ่งอาจไม่ยิ่งใหญ่ แต่มีค่าต่อหัวใจ ต่อความผูกพัน
และแทนด้วยถ้อยคำสั้นๆ
นั่น…คือ…รักเธอ

6/16/2007

เกิดอะรัย?...กับเรา

 
ไม่ได้เข้ามาอัพสเปซนานมากๆ...วันนี้เลยเข้ามาสักหน่อย  ตอนนี้สุขภาพแย่มากๆเลย
เดี๋ยวดี  เดี๋ยวหาย  และที่สำคัญน่ะ  แขนข้างซ๊าย...ใช้การม่ายได้ด้วย
หมอบอกว่า...ระบบปลายประสาทเสีย...ต้องใช้เวลานานกว่าจะหาย
ก่อนเกิดอากานน่ะ  วันจันทร์ที่ 4 อยู่ดีๆกลับเข้าหอ  ก้อป่วยหนัก...
ตอนเช้าวันอังคาร  ก้อหายดีไปเรียนได้  ...  พอบ่ายๆนะดิ  เริ่มปวดแขนทีละนิดๆ
จนปวดหนักมากกก...  ทนไม่ไหว  ประมาณสองทุ่ม  ให้คุนลุงกะคุนป้า
มารับที่หอ  ไปหาหมอ...  หมอฉีดยาแก้ปวดให้  เราก้อเหนื่อยมากและเจ็บ
หลับไปเรยเมื่อถึงบ้านคุนป้า
 
 
เช้าวันรุ่งขึ้น...ความผิดปกติก้อเกิดขึ้น  เมื่อแขนซ้ายทั้งแขนชา  ไร้ความรู้สึก
ม่ายมีแรง  ทามอะไรม่ายได้เรย...
แต่...สิ่งแรกที่เราลองทำ  คือ  "จีบมือ"  กะ  "ตั้งวง"
รู้ไหมว่า...มันทำไมได้  น้ำตาก้อไหลออกมาโดยกลั้นไม่อยู่  ความรู้สึก
มันบอกว่า...เราจะสามารถรำได้อีกไหม?  เพราะการรำมันเป็นสิ่งที่ฉันรักมากก
ถ้าทามม่ายได้...ฉันคงไม่มีความสุขอีกต่อไป  ตอนนี้...น้ำตาก้อเริ่มไหลอีกแล้ว
 
.................................................................................
......................................ฮื้อ..........ฮื้อ.................................
..................................................................................
ทำไม???????
เกิดอะไรขึ้นกับเราน่ะ!!!!!
 
 
ผ่านมาแล้วสิบกว่าวัน  อาการยังไม่ดีขึ้นเรย  หมอบอกว่าระบบประสาทส่วนปลาย
กระทบกระเทือนอย่างหนักจนเสียไป???
ม่ายรุว่าจะหายดีเมื่อไหร่...ไม่สามารถบอกได้
สิ่งที่หมอบอก...เราดีจัยนะ  ที่จะหายได้  แต่ไม่รู้เมื่อไหร่
เราคงไม่ได้รำอีกนานเลย  คิดแล้วก้อเศร้ามากๆๆๆๆ
จริงๆแล้ว  เราน่าจะทำใจให้ได้  แต่เราก้อทามจัยม่ายได้เรยย
ม่ายมีกำลังจัยเลย....เฮ้อ!!!  ทำไมน๊า....
เศร้าทุกๆ เรื่องเรย
เฮ้อ...เราจะ  สู้  สู้   และสู้
เพื่อนๆ  เปนกำลังจัยให้เราหน่อยน๊า
คิดถึงทุกๆคนมากก...........
 
3/20/2007

เรื่องรักๆ...

เรื่องรักๆ...

วันนี้...เราอาจรู้สึกผูกพันต่อสิ่งหนึ่ง จนคิดว่าเราขาดไม่ได้

...แต่เวลาจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป

... สักวันเราจะรู้ว่า... สิ่งที่เราผูกพันในวันนี้.

..เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่เติมชีวิตเรา ไม่ใช่...ทั้งหมดของชีวิตเรา

วันหนึ่ง...หากเรามีโอกาสได้เจอสิ่งที่ถูกใจสิ่งใหม่

ที่เราคิดว่าเราพึงใจ...ปรารถนา...ต้องการ...ขาดไม่ได้

เราก็จะเริ่มผูกพันกับสิ่งใหม่ได้ในเวลาไม่นานนัก..

เมื่อเวลาหนึ่งผ่านไป จะสอนเราได้เองว่า

...ความผูกพันกับสิ่งใดๆในช่วงเวลาหนึ่ง

จะเป็นความสุขในช่วงเวลานั้น ๆ อย่าได้ไปยึดติด

อย่าได้ไปใช้ชีวิตทั้งชีวิตลุ่มหลง...



คิดเสียว่า...เราโชคดี...ที่มีโอกาสได้ผูกพันกับสิ่งที่เรารัก

ความผูกพัน...ก็เหมือนกับความรัก...

หรืออาจจะเป็นผลพวงที่มาจากความรัก

หากเรารักใครคนใดคนหนึ่งมาก

เราก็จะรู้สึกว่าผูกพันมาก

แต่ความผูกพันที่ว่า... ไม่ได้หมายถึงการหยุดตัวเอง ไว้กับสิ่งนั้นๆ

...เพราะคนเราทุกคนย่อมผูกพันกับหลายๆสิ่ง

เปรียบเสมือน เรามีแก้วนำอยู่หนึ่งใบ

ในยามเช้า...เราอาจต้องใช้แก้วใบนี้ดื่มนม

พออากาศร้อนหน่อย...เราอาจต้องการน้ำเย็น ๆ

บางครั้งที่เราไม่สบาย...เราอาจต้องการน้ำอุ่น

ใจเราก็เหมือนกับแก้วน้ำ...

ต้องเติมสิ่งต่าง ๆ ในเวลาที่แตกต่างกัน...ตามความเหมาะสม

หากเราเติมน้ำเย็นลงไปในแก้วน้ำ

แล้วเติมน้ำร้อนลงไปในทันที ในแก้วใบเดียวกัน

เราก็จะพบว่า...แก้วใบนั้น...ก็จะร้าว...แล้วเริ่มแตก ซึ่งก็เหมือนกับใจเรา...

ความผูกพันต่อสิ่งหนึ่งสิ่งใดในช่วงเวลาหนึ่ง...ไม่ผิด ถ้าเราค่อยๆปรับใจ...ปรับตัวของเราเอง...ให้กลับคืนในเวลาที่ควร

เพราะอย่างน้อยที่สุด...เราก็มีโอกาส...ได้ผูกพัน...

ซึ่งก็เหมือนเรามีโอกาส...ได้รัก นั่นเอง

ถ้าคุณมีความสุขที่เห็นเค้าเดินกับคนอื่น ...คือ...ความรัก

ถ้าคุณเศร้า...เหงา...คิดถึงเค้า...อยากเจอ...อยากพูดคุย ...คือ...ความรัก

ถ้าคุณร้อนรนที่เค้าอยู่กับใครๆที่ไม่ใช่คุณ ...คือ...ความใคร่ อยากเก็บไว้เป็นเจ้าของคนเดียว


ถ้าคุณเมามาย...เค้าลูบหลังไหล่...ดูแล ...คือ...ความรักที่บริสุทธิ์ใจ

ถ้าคุณเมามาย...เค้ากอดและสัมผัสร่างกาย ...คือ...ความใคร่จากเค้าของคุณ

ถ้าคุณเข้าหา...แต่เค้าหนี... ...คือ...ความใคร่ ที่หมดเยื่อใยแล้ว

ถ้าคุณหนี...แต่เขาวิ่งตามมา... ...คือ...ความรักที่ยังไม่มีจุดจบ

ถ้าคุณร้องไห้...ให้กับคนที่ไม่มีเยื่อใยในตัวคุณ ...คุณคือ...คนโง่...และบ้า อย่างน่าอาย

แต่ถ้าคุณพอใจ...จงรัก...และมอบความรักให้กับเค้า

แม้มันจะไม่กลับมาหาคุณก็ตาม

จงดีใจที่ได้รักซะวันนี้...ดีกว่าที่จะมานั่งเสียใจในวันหน้า

จงภูมิใจที่มีความใคร่...เสน่หา

เพราะมันจะไม่ย้อนกลับมาหาอีกต่อไป


นานา...เรื่องราว

  ... อย่ากลัวว่าวันเวลาจะทำให้เธอต้องเสียใจ ...
 
... อย่ากลัวว่าความห่างไกลจะทำให้ใจฉันไหวหวั่น ...
 
... ข้อความเหล่านี้ ... ทุกถ้อยคำ ... จะคอยแทนคำสัญญา ...
 
... ให้เธอได้รู้ว่าไม่ว่ามันจะนานสักเท่าไหร่ ...
 
... จะไม่มีใครให้ความสำคัญและสูงค่า ...
 
... ให้คำพูดฉัน ... แทนคำสัญญา ... ให้รู้ว่า ... ฉันรักเธอ ...
 
                ช่วงนี้เป็นช่วงที่เราว่างมากเหลือเกิน  หลังจากผ่านงานศรีพฤทเธศวรไปได้ไม่นาน  ก็กลับมากทม.  มาส่งงานและที่สำคัญมาอยู่ดูแลแม่หน่อยด้วยอ่า  กลับมากทม.ครั้งนี้  รู้สึกสนุกมากๆ  แต่เชื่อเลยว่า  พอแม่หน่อยกลับไปสีเกด  เราต้องเหงาและน่าเบื่อเหมือนเดิม  เหอะๆ  นี่แหละน่าที่เค้าว่ากันว่า  ชีวิตคนเรานั้นต้องมีทั้งความสุขและทุกข์ปะปนกันไป...

เฮ้อ...ตอนนี้มีเรื่องๆหนึ่งที่อยากจะทำมากๆ  แต่...

มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะทำได้เรย...มันแสดงถึงความงี่เง่า

ของเรา...

เราจะทำยังไงดีน๊า...ยิ่งคิดก้อยิ่งปวดหัว

แถมสิ่งที่เราอยากจะทำ  เกี่ยวกับคนคนหนึ่ง

เค้าไม่มีทีท่าที่จะสนใจเราเรย

"น่าเศร้าที่สุด"

 
Photo 1 of 45
28/08/50

Video